BEDACHTE REIS

een gedicht van Jaap van der Hoest

Mijn beweging stuit
op geen vervolg, op
wat er niet is, wat er
wel zou zijn. Niet ik
heb dan in de hand
wat mijn weg kan zijn.
Als ik ga, wil kunnen
aankomen ter plaatse
van mijn bestemming,
zou de bedachte reis
na het ingezette begin
per trein kunnen zijn.

Er liggen ijzeren staven
langs een strak perron.
Hier zouden al mensen
hebben moeten staan.
Niemand ontwaar ik,
weet niet hoe dat kan.
Aan wie te vragen, als
ontvangende oren ont-
breken, een schreeuw
niet tot een antwoord
leiden kan, hard geluid
op voorhand afschrikt?
Vervolg van een begin
is een stap naar verder,
een weg voorbij rondom
de omgeving van thuis,
Opeens is loos het pad.
In rails ligt het nog bereid.
Een trein moet mijn hoofd
verlaten. Een reis vergeet
ik, met een gevoel zo raar,
ontbrekend mij een vervolg.
Heus ik kom niet verder,
gestuit op wat er niet is.

***
terug naar de inhoudsopgave
terug naar de eerste pagina van de website