Van de redactie



Hoewel het er de tijd voor is, hebben mijn vrouw Lanny en ik nog geen vakantieplannen. Wij wachten af. Er is nog voldoende gelegenheid om plannen te maken. Aan schoolvakanties zijn we al jaren niet meer gebonden. In het naseizoen kunnen wij altijd nog onze koffers pakken en op reis gaan naar een bestemming die we graag willen bereiken. En het zou geen verbazing wekken in onze sociale omgeving als wij met het vliegtuig naar IndonesiŽ zouden gaan. Toch is het anders geworden. Vliegschaamte weegt tegenwoordig mee bij mij, maar het is dan weer niet zo dat deze overweging mij uiteindelijk zal weerhouden naar IndonesiŽ te reizen. Dat komt, omdat er goedbeschouwd geen alternatieve middelen zijn om daarmee de grote afstand tussen hier en daar te overbruggen. Per boot is theoretisch wel een mogelijkheid, maar praktisch gezien zal het er niet van komen. Een reis over zee neemt te veel tijd in beslag. En wat moeten we doen onderweg? Het zal uitstel worden. En door zo te denken maak ik mijn eigen voorspelling waar. Ik kom nog even terug bij het reizen per schip naar IndonesiŽ. Dat is een sluimerende wens van mij. Ik zou wel eens Ė zoals mijn opa en mijn vader hebben gedaan, voor hun broodwinning Ė via de wateren van zeeŽn en de Indische Oceaan naar dat verre land willen varen. Voor mijn grootvader Ė die aan het stuurrad heeft gestaan - heette het nog Nederlands IndiŽ en voor mijn vader Ė die scheepstimmerman was - werd het IndonesiŽ. Voor Multatuli was het Ė zoals hij in de Max Havelaar schreef Ė het rijk dat om de evenaar slingert als een gordel van smaragd.

Ik wil een lange zeereis ervaren, ook al kan dat niet meer op de manier zoals dat in de tijd van mij opa en mijn vader ging. De Rotterdamse Lloyd is er niet meer en de kades van waar de zeeschepen naar de Oost vertrokken hebben de tijd ook niet weerstaan. Misschien zou het een vrachtschip moeten worden, dat nog de mogelijkheid heeft om een paar passagiers mee te nemen, omdat er nog hutten aan boord zijn waarin een ouwe landrot met dromen over een zeemansbestaan tijdens de reis ondergebracht kan worden. Zo word ik dan gezien … als ouwe landrot, terwijl ik meen … niet echt, maar wel weer een beetje … nog wat zeemansbloed in mijn aderen te hebben. Ik moet er, natuurlijk, voor oppassen niet te veel in deze termen te spreken, want dan loop ik het risico beschouwd te worden als fantast. Mochten er cruiseschepen naar IndonesiŽ varen Ė ik weet dat niet, heb mij ook niet laten informeren en Google heb ik niet gebruikt -, dan zou ik niet meteen enthousiast worden. Ik heb enige weerzin tegen varende mastodonten met een massa toeristen erop die voortdurend vermaakt willen worden. Het lijkt mij niet dat ik dan toekom aan de rust en het genieten van verre verten op zee met een briesje aan de reling.

Mijn zeereis naar IndonesiŽ is geen eenvoudig te realiseren wens. Er schuilt veel nostalgie in. En ik moet oppassen dat ik iets ga ondernemen dat vanwege te hoog gespannen verwachtingen op een mislukking kan uitlopen. Voorlopig laat ik het er daarom bij. En: heeft mijn vrouw er wel zin in?

Het komt zeker goed met onze vakantieplannen. Voorlopig wachten wij af.

14 juni 2019, Jaap van der Hoest

***

terug naar de beginpagina van Pointe
terug naar de beginpagina van de website