Brokken in het coronatijdperk


cursiefjes van Anne Lieve Albregts

1.


Ik sta in de keuken met mijn voeten tussen de scherven van een glazen kom, in duizend stukjes wellicht. Het krast onder mijn zolen als ik een stapje opzij wil zetten. In ochtendjas op sloefen en nog geen koffie gedronken.
Ik had aan de voordeur een grote mand met fruit gevonden. (Zo heb ik al van alles gevonden aan mijn deur. Natuurlijk ook WC papier, daar kan ik mijn living zelfs mee behangen.) Nu wou ik dus een fruitsla maken met die kom. Met yoghurt, citroensap en een vleugje kaneel en wat honing. De zon scheen door spleten van het gordijn en ik was echt met goesting opgestaan. De lente wist het niet van die corona. Dit kan er nu even niet bij. Brengen scherven altijd geluk? Ook in lockdown tijden, wanneer iedereen een kot heeft en niet enkel de studenten? Moeke, we hebben nog vijftig dagen te gaan, had mijn zoon aan de telefoon gezegd. Het is nog maar dag vijf en ik zit al tussen de brokken. Ik sta daar maar wat, terwijl ik via de radio berichten hoor over het aantal besmettingen, het aantal doden en dat het in Italië allemaal nog erger is. Ik sta daar en het begint mij te dagen dat ik zelf de resten van de schaal zal moeten opruimen. Nog maar eens een nieuwe uitdaging in mijn leven.
Aha, denk ik plots. Tijdens onze laatste IPhone les in de brailleliga heeft Flore een app geïnstalleerd. Maar hoe heet die nu ook alweer - en waar ligt verdorie mijn IPhone? Sprak Luc niet over een apparaatje dat je zelf vanop afstand een opdracht kan geven: 'ga borstel en vuilblik halen'?
Als de corona-ellende achter de rug is ga ik toch maar eens werk maken van de zoektocht naar die rijke man, denk ik. Zo een man heeft zeker huispersoneel, een auto in de garage, een huis met grote tuin, een hond en een appartement aan zee. Dan moet ik zelfs mijn eigen fruitsla niet meer maken. Ach, was ik maar koningin Mathilde of zo^….
Zelfbeklag heeft nog nooit geholpen. Heel voorzichtig schuifel ik naar de berging waar mijn poetshulp, die ook niet meer komt, alle kuisgerief heeft staan. Dan gaat de telefoon en Mit, mijn bovenbuurvrouw belt. Even later staat ze daar met al het nodige gerief. We overtreden alle regels. Ik laat na vijf dagen iemand binnen… een engel uit de hemel.
Ach, wat zou ik toch doen met die rijke man. Ik ga nu eens grondig die app bestuderen: 'be my eyes'. Ik ga ook wat beter opletten in de IPhone-les!

2.


Teveel patatten, te weinig mondmaskers in tijden van corona.

Elke morgen hoor ik op de radio over teveel en te weinig. Het evenwicht is zoek! Teveel patatten, teveel bloemen om weg te gooien, teveel harde werkers. Teveel cijfers over verliezen. Teveel overlijdens. Te weinig paaseieren! Te weinig om aan te raken. Te weinig om te zoenen! Ik bel mijn zoon.
'Ga a.u.b. naar een dierenasiel en kies een lief katje uit.'
Ik wil een poes om te aaien!
'140 euro', zegt mijn zoon, die onmiddellijk op zoek ging. 'Ze is dan wel ontwormd, gevaccineerd en gesteriliseerd'.
Hoe kan dat nu? Vroeger gooiden ze katten van de kerktoren! Ze staken ze in de grond. Ooit gehoord van een verzopen kat? Staat een poes nu op de lijst van zeldzame dieren?
'Jammer', zeg ik tegen mijn zoon, 'Ik zal zelf wat gaan ronken en krabben in de gordijnen, hier komt toch niemand in mijn kot'.
De 140 euro pot ik op tot alle terrassen weer opengaan en de cappuccino, de glaasjes wijn weer rijkelijk vloeien!

Na een maand quarantaine krijgt het leven een andere wending. Er gebeuren soms de gekste dingen en ik krijg rare goestingen. Ik vraag mijn kleindochter of ze weet wat ze later wil worden? Denk eraan meisje, viroloog zijn is de toekomst!
Mijn vriendin droomt van Marc Van Ranst. Hij is onze goeroe geworden. De man die ons op een rustige manier de les spelt. Terwijl Maggie De Block ons het kot injaagt alsof we kiekens zijn. Ach, ze zijn allebei charmant en doen ons de politiek vergeten! Marc mag blijven wat mij betreft. Heeft hij niet een grote aaibaarheidsfactor?
Mijn vrienden zijn gestopt met kuisen. De tijd van brood bakken is aangebroken. Grappige filmpjes zijn out. Haar knippen in. In onze gemeenschappelijke tuin wordt geturnd, maar ik doe stilletjes yoga en lig op een matje te ontspannen.
Hoeveel zouden ze vragen voor een aap in het asiel?

3.


Een proper kot na drie weken corona

Nu alle huishoudhulp verdwenen is of terug naar Polen, moeten wij ons kot zelf kuisen, zoals iedereen. Dagelijks wordt ik op de hoogte gehouden door mijn ijverige vrienden. Na zolder en kelder hebben ze nog wel een tuinhuisje vol spinnenwebben. Een vriend kreeg een verschot omdat hij op zijn knieën het mos probeerde te verwijderen van zijn terras. Een vriendin riep fier: 'ik ben de enige die niet poets'. Dat was een week geleden. Nu zoekt ze uit hoe die stofzuiger werkt. Hoe anders zijn onze gesprekken geworden! Achterblijven is geen optie en dus was ik al van de eerste dag paraat! Met deuren afwassen ben ik gestopt. Dat leek mij te onzinnig.
'Ik ben rond', klaagt mijn zus, 'moet ik nu opnieuw beginnen?'
Jammer, een tweede verblijf is er niet om op te frissen. Mocht ik daar door een drone betrapt worden, dan zou ik nog altijd kunnen zeggen dat ik zelf niet zie in welk huis ik ben. Ja, wij blinden hebben ook onze truken hé?
Mijn kot is nu gereinigd en mijn handen ruw van al dat schrobben.
Ik sta nu voor een nieuwe uitdaging: hoe maak ik mijn stofzuigerzak leeg? Waar staat het product om de afloop te ontstoppen?
De filosofische vraag is vooral: is dit wel nodig? Ben ik nu gelukkiger? Zijn er geen belangrijker zaken in het leven dan boenen?
Het doet me denken aan mijn novice meesteres uit Frankrijk. Wij, zes brave en jonge postulanten uit België, waren juist toegekomen voor een verdere vorming in het hoofdhuis van de congregatie. De ramen van onze slaapzaal waren zo vuil dat je er niet kon door kijken. Misschien was dat ook de bedoeling. Om een goede indruk te maken - want mijn rapporten over mijn geestelijke vorderingen waren niet bijster goed - ging ik ramen lappen. 'heb je niets anders te doen' vroeg die lieve oude non aan mij. Een jaar later stuurde ze mij naar huis. Met een tedere omhelzing nam ze afscheid. 'mijn kind, je bent nog zo jong en je hebt nog niks van het leven gezien. Kom later terug als je wil want God ziet je graag'. Dat heb ik gedaan, maar wel met mijn echtgenoot en onze eerste zoon.
Door die poetspassie komen wel heel veel gedachten naar boven.

Morgen wordt het een ZEN dag!

4.


Een lege agenda in tijden van corona

Op pensioen of niet; een volle agenda is noodzakelijk. To be or not to be. Te zijn of niet te zijn, dat is de kwestie en daar heb je een agenda voor nodig. Daar staat het allemaal genoteerd. Alles wat je te doen hebt, gezellig of niet. Je kan niet ontbreken in de mallemolen die tijd heet.
'Ik doe, dus ik leef' is het nieuwe credo van de ouderling. 'Geniet van je welverdiende rust'. past eerder op het doodsprentje!
Dat zijn allemaal gedachten die in mij opkomen, nu ik iets wil schrijven over mijn agenda, want die is leeg en toch besta ik nog. Het was niet mijn eigen keuze, en met pijn in het hart begon ik te schrappen; vergaderingen, bijeenkomsten, optredens, afspraakjes op café of restaurant. Uitstapjes, vieringen, leerhuis, verjaardagen, lezingen. De kapper en de pedicure niet te vergeten. De IPhone les. Een afspraak bij de dokter om het cholesterol gehalte te bespreken. De meditaties. Wat een interessant mens ben ik toch. Wat een boeiend leven heb ik. Hoe gezegend om dit allemaal nog te kunnen. Je moet op tijd je rust nemen zegt de dokter, maar dat lap ik aan mijn laars. Ik wil nog iets betekenen. De virussen hebben beslag gelegd op mijn tijd en mijn agenda. Ik zoek naar voorbeelden. Wie kiest er eigenlijk voor een leven zonder agenda? Waar kan ik inspiratie vinden? Een woestijnvader, een pilaarheilige? Een boeddhist in retraite? Een zwerver, een kat? Waar leven zij van?
Druk, druk, druk zeggen nog steeds mijn vrienden, oma' sen opa's zonder agenda, aan de telefoon. Hoe kan dat nu? Hebben ze hun geheugen terug? Of horen ze nog steeds de stem van de pastoor: 'luiheid is het oorkussen van de duivel'?
Toen ik eens aan het bedelen was om een afspraakje met mijn kleindochter van 12, zei ze 'oma, ik kijk in mijn agenda of ik ergens nog een gaatje heb.' Heb ik ooit, toen ik nog mocht babysitten, tegen haar gezegd: 'kindje, het belangrijkste in je leven is een volle agenda'?
Ik hoorde op TV een journalist vragen aan de mensen die hij op straat tegenkwam; 'wat is het eerste dat je zou willen doen, na de lockdown?' 'Zeveren' zei een man 'gewoon op café wat gaan zeveren. Nu is het allemaal nog zo serieus'.
Zeveren. Dat is het eerste wat ik ook opnieuw in mijn agenda wil zetten.

5.


Ik hoor stemmen.

Om 21 uur gaan hier de lichten uit. Mijn buurvrouw die kan binnen kijken, vroeg me eens 'ga jij al zo vroeg naar bed?'. 'Ja' zei ik 'maar nooit alleen!'
Een slaapkamer dient enkel om te slapen, zeggen de experten. De kamer moet donker zijn en liefst met een raam op een kier. Propere lakens en al of niet in pyjama. Eventueel een verhoogd voeteneinde, en het oorkussen mag niet te dik zijn. Of je op je rug of op je zijde ligt, maakt waarschijnlijk niet uit.
Ik zet mijn wekker en prevel het avondgebedje van Alice Nahon. Tot zover is alles volgens voorschrift van de slaapconsulent. Maar voor de rest overtreed ik alle regels van de slaaphygiënen.
Naast mij, op het tweede oorkussen, ligt mijn geliefde; mijn daisyspeler. Ik duw op play en sluit mijn ogen. De voorlezer vertelt en ik volg het verhaal. Soms hoor ik twee stemmen in één. De verteller kruipt in het boek en de taal wordt beelden! Alle kracht zit in de stem van de voorlezer. Ik kan verliefd worden op een stem en zou dan willen weten waar die vandaan komt. Luisterlezers zijn kritische klanten, ik weet het. Als wij met elkaar praten over boeken gaat het eigenlijk nog meer over die. Een mooi boek verliest zijn glans als de voorlezer het zelf niet boeiend vindt.
Mijn schoondochter is 'inlezer'. Zo legt ze dat aan haar collega's uit als ze haar lunchtijd gebruikt om naar de studio te gaan. 'Het maakt me rustig', vertelt ze mij. Zo klinkt ook haar stem. Het gebeurt dat ik 's nachts wakker word en stemmen hoor. Ik ben dan vergeten om op de 'slaaptimer' te drukken. Het aantal bladzijden zegt ons niks. Wij praten bijvoorbeeld over 'een boek van 12 uur'.
Het intieme moment om van een roman te genieten houd ik voor mijn slaapkamer. Ik ga naar bed met een stem!

***
terug naar de inhoudsopgave
terug naar de beginpagina van Pointe
terug naar de beginpagina van de website