Au!


een verhaal van Joke Clazing

Verslagen zat ze op het zand. De zee vlakbij, geen sterveling te zien zover het oog reikte. Bijna beschuldigend keek ze naar de kuil naast haar voet; de oorzaak van haar ellende. Met geen mogelijkheid kon ze overeind komen. Haar enkel begon al lelijk te zwellen. Wat geërgerd dacht ze aan haar buurvrouw. Die had haar tot deze strandwandeling overgehaald, omdat ze bijna geen deur meer uit kwam. Het zou haar goed doen, wat frisse zeelucht, jawel! Wrokkig stapten de herinneringen in haar rond. Hoe het begonnen was, als een flirt van haar kant. Een avontuurtje om haar gemis te verlichten. Hij was verliefd geworden, zij nog niet. Zij had haar bekraste ego door hem laten oppoetsen. Had zich gebaad in zijn aandacht en warmte. Ze had gespeeld met zijn trots. De ommekeer kwam toen hij de mail had gelezen. Vol ontboezemingen, voor haar vriendin bedoeld, maar verkeerd geadresseerd. Hij wilde niet meer met haar praten en was weggegaan, nu alweer een half jaar geleden. Pas toen had ze bemerkt hoeveel ze om hem gaf. Te laat.
Ze was intussen van een intense kilte doortrokken, terwijl het geruis van de zee haar met eenzaamheid omwikkelde.

De woorden boven haar hoofd deden haar schrikken.
"Als je hier nog langer blijft zitten, ben je totaal vastgevroren."
Ze kromp in elkaar, toen ze de eigenaar van de stem herkende.
"Hé, Marloes, ben jij het echt? En wat is er met je?"
Ze zat stil, zonder te antwoorden. Ik ben bevroren- dacht ze, maar op een andere manier dan jij denkt. Toen ze eindelijk opkeek zat hij op z'n hurken voor haar. Ze ontmoette zijn zachte blik, die ze vroeger wel had geminacht. Op dat moment zag hij haar gezwollen enkel.
"Ik ga hulp halen," hoorde ze hem zeggen en hij verdween, terwijl hij haar achterliet.


Op de bank van het enige nog geopende strandpaviljoen, kon ze eindelijk ontdooien. Haar voet was ingezwachteld en haar handen omklemden een kop warme chocolade. Maar ze beefde nog zo, dat hij haar moest helpen met drinken. Toen zijn zwijgen haar te machtig werd, begon ze te vertellen. Over haar schrik en haar hooghartige verontwaardiging. Daarna, over de ontdekking van haar liefde voor hem, gevolgd door de gêne en het berouw.
"Ik kon het niet meer herstellen, omdat je wegging, naar je stage in Wales. En omdat je niet meer wilde praten, wat ik nu best kan begrijpen."
Voorzichtig nam hij de lege beker uit haar hand en draaide haar naar zich toe.
"Ik heb ook wat geleerd," begon hij. "Dat ik niet voor niets een paar eigen benen heb gekregen. Dit half jaar heeft me goed gedaan. En na mijn eerste verontwaardiging...." Hier zweeg hij even. "Heb ik mezelf 'ns flink toegesproken. Bovendien heb ik daar veel beter kunnen ontdekken wat ik zelf wilde. Terug in Nederland merkte ik dat je me nog steeds niet onverschillig liet. Gelukkig maar."
Hij slaakte een diepe zucht en nam haar koude handen.
"Eerst ga ik proberen je thuis te krijgen. En dan, wat denk je, zouden we misschien eens kunnen kijken hoe dat plantje van ons het in het zonnetje gaat doen?"
Ze zuchtte bibberig, terwijl ze haar zakdoek pakte.
"Dat is meer dan ik had durven hopen. En ja, naar huis, dat lijkt me heerlijk."

***
terug naar de inhoudsopgave
terug naar de beginpagina van Pointe
terug naar de beginpagina van de website