Stormvloedkering


een gedicht van Joke Clazing

Hoe ver weg
werd jij geboren,
in het land
van tropenzon en regenwouden,
van kinderangst
en harde werkelijkheid.

Hoe vreemd
de reis over zee,
de kou, de geur,
het onbekende eten,
het ontbreken van houvast.

Hoe moedig
moest je zijn,
bij ijzel en tegenwind,
tussen verborgen klippen,
dus bouwde je
een stormvloedkering.

Hoe gevuld,
is toch je schatkist hier,
met pijn en liefde,
vriendschap en muziek,
waaruit je rijkelijk deelt
en sterke draden spint.

Hoe hoopvol
ben je nu,
om hand in hand,
voorzichtig op
de dam te stappen,
de sluisdeur op een kier te zetten,

eb en vloed weer toe te laten.

schuim
parelmoer
warm zand.


***
terug naar de inhoudsopgave
terug naar de beginpagina van Pointe
terug naar de beginpagina van de website